اکنون که بیش از حدود پنج ماه از جنگ ۱۲ روزه ما با رژیم صهیونیستی می‌گذرد فرصت مناسبی است برای طرح این پرسش که چرا رفتار جمعی جامعه ایران در این رویداد، بار دیگر با تحلیل‌های رسانه‌ای و دانشگاهی همخوانی نداشت؟ تحلیل‌هایی که مدعی بازنمایی واقعیت مردم بودند و خود را نماینده افکار عمومی می‌دانستند!

افسوس که نخبگان ایرانی محاسبه‌گری مدرن را خوب یاد گرفته‌اند امّا بی‌نهایتی‌اش را فراموش کرده‌اند. این نتیجه سالها تحقیر انسان شرقی در عقلانیت مدرن است. برای همین در ایدۀ بسیاری از نخبگان انقلابی و غیر انقلابی، بمب اتم نداشتن حماقت است! جنگیدن در شرایط ذخایر اندک موشکی حماقت است!

بر اساس یافته‌های موج چهارم پیمایش ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان در سال ۱۴۰۲، ۷۳ درصد مردم معتقد بوده‌اند که دین باید از سیاست جدا باشد؛ ۴/۶ درصد مردد و در نهایت ۲۲/۵ درصد مخالف جدایی دین از سیاست بوده‌اند.

مقاومت مردم، نه رفتار سیاسی، بلکه عمل ایمانی است. ایمان مردم ایران به‎ویژه در لحظه‌ خطر، خود را از قید فردیت رها کرده و به کنش جمعی تبدیل می‌شود؛ اینجاست که ایمان به میدان می‌آید و تاریخ را شکل می‌دهد. برای فهم این حقیقت باید از سطح داده‌ها به عمق معنا رفت.