بر اساس یافته‌های موج چهارم پیمایش ارزش‌ها و نگرش‌های ایرانیان در سال ۱۴۰۲، ۷۳ درصد مردم معتقد بوده‌اند که دین باید از سیاست جدا باشد؛ ۴/۶ درصد مردد و در نهایت ۲۲/۵ درصد مخالف جدایی دین از سیاست بوده‌اند.

مقاومت مردم، نه رفتار سیاسی، بلکه عمل ایمانی است. ایمان مردم ایران به‎ویژه در لحظه‌ خطر، خود را از قید فردیت رها کرده و به کنش جمعی تبدیل می‌شود؛ اینجاست که ایمان به میدان می‌آید و تاریخ را شکل می‌دهد. برای فهم این حقیقت باید از سطح داده‌ها به عمق معنا رفت.

خیابان فقط معبر نیست؛ بلکه بستری پویا برای تعاملات تبلیغی و گفت‌وگویی گوناگون است. هر لحظه و هر مکان در خیابان، به‌مثابه یک «موقِف» فرصتی ارزشمند برای ارتباط، دیدار چهره‌به‌چهره و ابراز همدلی معنوی با مردم را فراهم می‌آورد؛ بنابراین، نباید خیابان را فضایی یکنواخت و خنثا دانست؛ بلکه شایسته است پیچیدگی‌ها و ارزش تبلیغی نهفته در هر یک از این «مواقف» را جدی گرفت و بر آن‌ها تمرکز کرد.

بیاییم این «سهراب بازآمده به دامان رستم» را با تیغ کج‌فهمی و دشنه‌ی ظاهرگرایی قربانی نکنیم. بیاییم این پهلوان نوپا را چون جان عزیز در آغوش بگیریم تا «ایران ما» از باد و باران نیابد گزند.