در این مقاله با بهره گیری از روش پیمایش و با استفاده از ابزار پرسشنامه با هدف بررسی نگرش طلاب به هجرت از قم، رابطه آن با عوامل مؤثر بر پذیرش نقش‌های اجتماعی آنان را بررسی کرده است.

با وجود افزایش کمی طلاب حوزه های علمیه پس از انقلاب اسلامی، آمارها حاکی از کمبود روحانی در مناطق بسیاری از کشور است بخشهایی از مناطق شهری و روستایی به جز ایام موسمی تبلیغی ماه رمضان و محرم در سایر ایام سال از حضور روحانیون محروم اند.

تحلیل کلی نشان می‌دهد که بازسازی این رابطه مستلزم تلفیق سرمایه اخلاقی با سرمایه های فرهنگی و اجتماعی، ایجاد شفافیت عملکرد و سازگاری با قواعد ارتباط در میدان‌های سنتی و نوین است؛ اقدامی که می‌تواند هم اعتماد را احیا کند و هم جایگاه اجتماعی روحانیت را در شرایط معاصر تثبیت نماید

تمرکز بیش از حد بر منابر و سخنرانی‌های رسمی، باعث شده است که ارتباط چهره به چهره و صمیمانه با مردم کمرنگ شود. بسیاری از مردم، روحانیان را افرادی دور از دسترس و غرق در مسائل انتزاعی می‌دانند که قادر به درک مشکلات و دغدغه‌های روزمره آن‌ها نیستند.